Gefascineerd ben ik, door het thema bore-out. Waarom?

Bij een bore-out voel je aan alle kanten dat je niet op de goede plek zit. Je motivatie neemt met de dag af, je werkt tegen je natuurlijke energie in en je zelfvertrouwen wordt steeds een beetje minder. Het maakt je doodmoe. En tóch blijf je zitten waar je zit.

Precies dat onlogische intrigeert me. Hoe zit dat? Wat zorgt ervoor, dat je niet máákt dat je wegkomt – uit zelfrespect en in het volle vertrouwen dat er iets moet zijn dat beter bij je past?

Daarvoor moeten we inzoomen op de strijd van degene met het bore-out gevoel. We komen dan de volgende factoren tegen die een rol spelen:

1. Je weet niet, dat er zoiets als een bore-out bestaat

Iedereen heeft wel eens een periode dat hij het minder naar z’n zin heeft op z’n werk. Door drukte en stress, of door minder leuke taken of opdrachten. Het hoort erbij. Bij een bore-out echter, is de grens met het tijdelijke vervaagd. Het is normaal voor je geworden dat je je niet verbonden voelt met je werk. Het is de dagelijkse realiteit. En je hebt je er eigenlijk bij neergelegd. Je beseft niet, dat je in een neerwaartse bore-out spiraal terecht bent gekomen. Niet zo gek overigens, want waar regelmatig gesproken wordt over een burnout, is er voor de bore-out veel minder aandacht.

2. Je komt in een passieve modus

Juist door die spiraal waar je in terecht komt, en het energielevel dat steeds meer afneemt, kom je in een passieve modus. Daarin lijkt actie ondernemen ineens heel groot en zwaar. Je hebt vanuit die modus bovendien ook helemaal geen idee meer wát voor actie. Je hoopt tegen beter weten in dat het misschien vanzelf over gaat.

3. De ‘pijnstillers’ doen hun werk

En dan bedoel ik geen paracetamol… Hoewel het je ergens vanbinnen pijn doet dat je niet jouw talenten en passies in kunt zetten, schuif je die opzij door jezelf bijvoorbeeld te vertellen waarom het allemaal nog zo slecht niet is. Je fijne collega’s bijvoorbeeld. En de organisatie die best leuk is. Dat compenseert je pijn een tijdje. Ook kan het zijn dat je dan maar probeert in je vrije tijd zoveel mogelijk te genieten. Je netflixavondjes met veel wijn helpen je de werkellende te vergeten.

Ook ik had vele pijnstillers ten tijde van m’n bore-out gevoel. Mijn fantastische collega’s, de mooie organisatie.. Een plotselinge taak die best leuk was. En misschien een minder voorspelbare: de studie psychologie die ik naast mijn baan deed! Ik kon hier zoveel van mijn passie in kwijt dat ik het geen probleem vond om me daar ‘s avonds en in de weekenden op te storten. Het was heerlijk om toch nog iets met m’n passie te kunnen doen. Het omslagpunt kwam echter, toen statistiek daarbij aan de beurt kwam… Iets waar ik werkelijk níets mee heb. Toen werd het écht moeilijk: ik was zowel tijdens werktijd als privétijd met onderwerpen bezig waar ik nauwelijks de motivatie nog voor op kon brengen. Vanaf toen kelderde m’n energie in rap tempo. En werkte eigenlijk geen enkele pijnstiller nog voldoende.

4. Je weet niet wat je dán wilt

Er waren al eerder momenten tijdens m’n werk dat ik dacht: dit is het niet voor mij. Dan ging ik weer eens op zoek naar vacatures of deed weer eens een interesse-test, maar ik kwam niet verder. Steeds liep ik vast op wat ik écht wilde. Ik kende m’n eigen verlangens niet goed. Dus ging ik toch maar weer verder. Er moest toch brood op de plank? En daarmee komen we op de laatste reden.

5. Je wilt geen domme dingen doen (lees: je wilt zekerheid)

Ook al ben je de verbinding met je werk grotendeels kwijt – ‘het is beter dan niets’. Je huur of hypotheek moet betaald worden. En om nu open met je baas te bespreken dat je je plezier in het werk verloren bent? Dat voelt als een risico. Wat als hij of zij je zodra de gelegenheid zich voordoet, de deur wijst omdat het nu bekend is dat je niet zo gemotiveerd meer bent? Maar tegelijkertijd sluit je alle opties daarmee uit voor leukere taken, mogelijkheden op een andere afdeling of een mogelijke deal die valt te sluiten…

Zet je deze 5 redenen op een rij, dan is het beter te begrijpen hoe klemgezet iemand met een bore-out zich kan voelen. Geen openheid van zaken uit schaamte en veiligheid, niet weten waar je dit dan wél moet zoeken en ondertussen lage energie en afnemend zelfvertrouwen. Het is niet bepaald het recept voor daadkracht en actie!

Persoonlijk leiderschap

Zonde, want dat is júist precies hetgeen dat nodig is. Persoonlijk leiderschap! De spiraal naar beneden doorbreken en alles eens goed met iemand op een rij zetten. Jezélf en je verlangens écht leren kennen, zichtbaar maken en gaan staan voor wat je wilt.

Ja: natuurlijk wil je geen domme dingen doen. Natuurlijk wil je niet te grote risico’s nemen. Maar dat betekent niet dat je je verlangens bij voorbaat al uit moet schakelen. Dat je niet verder kunt kijken naar welke opties er dan wél zijn, en stap voor stap vooruit kunt.

Hoe begrijpelijk de verlammende werking van de bore-out ook is: zorg dus dat je in beweging komt! En vertrouw erop: ieder mens heeft verlangens en talenten. Je moet ze alleen goed kennen en durven laten zien.

Share This